Η υπερσκέψη μοιάζει συχνά με ατέρμονο διάλογο στο μυαλό. Ο άνθρωπος ξανακοιτά αποφάσεις, πιθανά σενάρια ή λάθη, ελπίζοντας ότι θα νιώσει ασφάλεια.
Στην πράξη, όμως, η υπερβολική ανάλυση εξαντλεί το νευρικό σύστημα. Αντί για διαύγεια, γεννά μεγαλύτερη σύγχυση, ένταση και απομάκρυνση από το παρόν.
Πίσω από αυτό το μοτίβο υπάρχει συχνά φόβος λάθους, ανάγκη ελέγχου ή δυσκολία ανοχής της αβεβαιότητας. Η αναγνώριση αυτού του πυρήνα είναι καθοριστική.
Η θεραπεία βοηθά να μετακινηθούμε από την αδιάκοπη σκέψη προς πιο σταθερή επαφή με το συναίσθημα, το σώμα και την πραγματικότητα, ώστε η ηρεμία να γίνει πιο προσβάσιμη.
