Η αυτοφροντίδα συχνά παρουσιάζεται ως μια σειρά δραστηριοτήτων. Παρότι αυτές μπορούν να βοηθήσουν, δεν αρκούν όταν λείπει η εσωτερική επαφή με το τι πραγματικά έχουμε ανάγκη.
Μπορεί να είμαστε λειτουργικοί και ταυτόχρονα βαθιά κουρασμένοι. Να κάνουμε πολλά και όμως να μην ακούμε τα σημάδια του σώματος και των συναισθημάτων μας.
Η ουσιαστική φροντίδα ξεκινά με ερωτήματα: Τι με πιέζει; Τι αγνοώ; Πού υπερβαίνω τα όριά μου; Αυτό το είδος ακρόασης φέρνει καθαρότητα και πιο ρεαλιστικές επιλογές.
Μέσα στη θεραπεία, αυτή η διαδικασία ενισχύεται. Ο άνθρωπος μαθαίνει να συνδέεται με τον εαυτό του χωρίς αυστηρότητα, με περισσότερη κατανόηση και σταθερότητα.
